"Me and Earl and the Dying Girl" hoş bir büyüme anlatısı. Kalp ısıtan, birazcık da kıran bir anlatı bu ama… Tıpkı Whiplash gibi Sundance Film Festivali’nde çok sevilmiş, Jüri Büyük Ödülü ve Seyirci Ödülleri ile evine dönmüş filmin yönetmen koltuğunda Alfonso Gomez-Rejon oturuyor. Senaryoyu ise Jesse Andrews, aynı adlı romanından yine kendisi uyarlamış. Bu yılın en iyi bağımsızlarından biri kabul edilen filmi çok, çok beğendim! Henüz yarım saat kadar önce bitirdim ve şimdi kısacık da olsa sıcağı sıcağına konusundan bahsetmek istiyorum...
Greg (Thomas Mann) 17 yaşında, lise sona gidiyor. Tam bir ergen!
Sosyalleşmeyle ilgili problemleri var (hangimizin olmadı ki o yıllarda).
Ebeveynlerine bile güvenmediği için okuldan kimseyle yakın ilişki kurup arkadaş
olma taraftarı değil. Sıkıcı ve dağ sıçanına benzeyen bir suratı olduğunu
düşünüyor. Tek derdi hiçbir belaya karışmadan, kimseyle sorun yaşamadan
görünmez bir tip olarak liseyi bitirmek. Hayattaki tek arkadaşı ise Earl (RJ Cyler).
Pardon iş arkadaşı demeliydim. Greg ve Earl izledikleri filmlerden esinlenerek
birbirinden abuk filmler çekiyorlar. Çocukluklarından beri düzinelercesini
çekmişler. İşte bu, son çektikleri filmin hikayesi esasında. Hikayeyi de Greg’in
ağzından dinliyoruz. Bu filme yön veren esas kız ise Rachel (Olivia Cooke). Rachel hayat dolu.
Rachel şakacı. Rachel eğlenceli. Rachel makaslarla oynamayı seviyor. Rachel
kanser hastası… Greg annesinin zoruyla tanışıyor onunla. Greg’in
şapşallığı, gerzekliği Rachel’a; Rachel’in
neşesi ve zekası ise Greg’e çok ama çok iyi geliyor. Tabi bir de Earl’ün mantığını
ve boş boğazlığını saymadan olmaz… Üçü
arasındaki altı ay süren arkadaşlık görülmeye değer. Nasıl da sakinleştiriyorlar
birbirlerini… nasıl da güzelleştiriyorlar… Tabii işler sarpa sarsın da
yönetmenimizin anlatacağı bir derdi, kahramanlarımızın ve biz seyircilerin de
dökeceği gözyaşları olsun. Dert değil…
